سیارک های بیگانه؛ تهدیدی بزرگ برای منظومه شمسی

به گزارش استدیو مرینا، گروهی از ستاره شناسان به دنبال بررسی های چند ساله خود متوجه شدند که اجرام بیگانه ای در منظومه شمسی ما حضور دارند که تا به امروز از دید انسان به دور بودند. این اجرام سیارک هایی هستند که گویا از سیستم های ستاره ای دیگر در منظومه شمسی ما گرفتار شده اند، اما دانشمندان هشدار می دهند که چنین اتفاقی می تواند تهدیدی بزرگ برای منظومه شمسی ما باشد. خبرگزاری سی ان ان آمریکا، طی گزارشی به این یافته جدید دانشمندان پرداخته است.

سیارک های بیگانه؛ تهدیدی بزرگ برای منظومه شمسی

دانشمندان چند سالی است که بر روی اولین بازدیدکنندگانی هستند که تا به امروز وارد منظومه شمسی ما شده اند، در حال مطالعه هستند. این مطالعه شامل بررسی یک دنباله دار به نام I/Borisov2 است که در سال 2019 برای اولین بار مشاهده شد و هنوز هم در حال گذر است و همچنین سیارکی به نام Oumuamua است که در سال 2017 به سرعت از بین رفت.

اکنون، اخترشناسان حضور دائمی اجرام بیگانه ها در منظومه شمسی ما را اثبات کرده اند. در واقع این ها گروهی از سیارک های بین ستاره ای هستند که مدت ها قبل وارد منظومه ما شده و هرگز آن را ترک نکرده اند. طبق تحقیقات جدیدی که این هفته در مقاله های ماهانه انجمن نجوم سلطنتی منتشر شد، این اجرام بیگانه میلیارد ها سال از دید ما پنهان شده بودند.

براساس این مطالعه این سیارک ها احتمالاً هنگام شکل گیری منظومه شمسی ما در 4.5 میلیارد سال پیش شکل گرفتند. این سیارک ها که از یک سیستم ستاره ای متفاوت سرچشمه گرفته اند، نشان می دهند هنگامی که منظومه شمسی ما در حال شکل گیری بود، احتمالاً به سایر سیستم های ستاره ای در حال تولد، نزدیک بوده است. فتحی نامونی، محقق Observatoire de la Côte dAzur و نویسنده مطالعه، در این خصوص گفت: نزدیکی ستاره ها به این معنی است که آن ها احتمالاً در روز های ابتدایی شکل گیری، جاذبه های یک دیگر را بسیار شدیدتر از آنچه امروز وجود دارد، حس می کردند. این امر باعث می شود برخی سیارک ها از سیستم ستاره ای خود به سیستمی دیگر کشیده شوند.

نامونی و همکار او ماریا هلنا موریرا موریس از Universidade Estado Paul Paulista برزیل، از مدل سازی عددی برای شبیه سازی مراحل ابتدایی شکل گیری منظومه شمسی ما استفاده کرده و محل قرارگیری سیارک ها را در میلیارد ها سال پیش نشان دادند. این شبیه سازی، سیارک های بیگانه را در حال چرخش در مداری عمود بر مدار سیارات منظومه شمسی و سیارک های خورشید، قرار می دهد. سیارک های بیگانه همچنین از راستا اصلی سیاراتی که در اطراف خورشید شکل گرفته بودند، بسیار فاصله داشتند. این امر به وضوح نشان می دهد که این سیارک های بیگانه به هنگام تشکیل سیارات در منظومه شمسی ما، واقعاً از یک سیستم ستاره ای دیگری وارد منظومه شمسی شده و در آن گرفتار شده اند.

از آن زمان تا به امروز 19 سیارک بیگانه که از دید ما پنهان بودند، به همراه سیارک هایی به نام Centaurs که احتمالاً بین مشتری و نپتون قرار دارند، در حال چرخش به دور خورشید هستند. سنتور ها غیرمعمول هستند، زیرا هم شبیه سیارک ها و هم ستاره های دنباله دار هستند. به همین دلیل طبیعت دوگانه است که آن ها را سنتور- موجودات اساطیری نیمه اسب و نیمه انسان- می نامند. طبق برآورد های ناسا، دو سوم سنتور ها از محیط یخ زده اطراف منظومه شمسی ناشی شده اند. این سنتور ها همچنین مدار هایی دارند که درک یا پیش بینی آن ها بسیار سخت است.

دکتر موریس در این خصوص گفت: کشف تمام سیارک های با منشاء سیستم های ستاره ای بیگانه، گامی مهم در درک شباهت های فیزیکی و شیمیایی و تفاوت های موجود بین سیارک های پدید آمده در منظومه شمسی و ستاره های دیگر است. این امر همچنین سرنخ هایی را درمورد چگونگی تولد اولیه خورشید، چگونگی به دام افتادن سیارک های بین ستاره ای و نقش آن در غنی سازی شیمیایی منظومه شمسی و شکل دادن به تکامل آن، در اخیار ما قرار می دهد.

تهدید این ساکنان بیگانه

دکتر موریس همچنین یک مهاجر میان ستاره ای بیگانه را که در منظومه شمسی ما زندگی می کرد در سال 2018 شناسایی کرد. او گفت: این سیارک میلیارد ها سال، در منظومه شمسی ما زندگی می کرد بدون اینکه حتی ما بدانیم وجود دارد. اما این شیء نمی تواند برای همیشه در اطراف مشتری پنهان بماند. محققان این سیاره اگزوئیدی را 2015 BZ509 نامیده اند. در واقع این به عنوان یک سیارک اگزوئیدی شناخته می شود، زیرا در خارج از منظومه شمسی ما سرچشمه گرفته است.

در نگاه اول، 2015 BZ509 تنها یکی از اشیاء پرشماری است که در پیکربندی پایدار جوی، در حال گردش به دور غول گازی مشتری است. اگرچه تمام سیارات و بیشتر اشیاء موجود در منظومه شمسی ما، در یک جهت یکسان به دور خورشید می گردند، اما سیارک اگزوئید راه خود را دنبال می کند. در واقع 2015 BZ509 با مدار رتروگراد خود در جهت مخالف تمام سیارات، در حال حرکت است.

موریس در سال 2018 نوشت: این سیارک و سیاره مشتری به یک اندازه زمان لازم را دارند تا بتوانند یک مدار خود را در اطراف خورشید به اتمام برسانند، اما یکی در جهت عقربه های ساعت و دیگری در خلاف جهت عقربه های ساعت حرکت می کند بنابراین آن ها در هر گردش کامل، دو بار از کنار یک دیگر عبور می کنند. این فرآیند، یک مدل ساده ای است که فقط برای خورشید، مشتری و سیارک ها صورت می گیرد و برای همیشه ادامه خواهد یافت.

این مدار همان راستای است که سیارک همیشه دنبال کرده است و این بدان معناست که نمی توانست در منظومه شمسی ما شکل بگیرد. اگر این فرآیند متعلق به سیستم منظومه شمسی ما بود، این راستا را باید از گاز ها و غبار هایی که تمام سیارات و اشیاء دیگر این منظومه را تشکیل داده، به ارث می برد. موریس معتقد است، مانند دیگر سیارک های بیگانه تازه کشف شده، سیارک 2015 BZ509 نیز احتمالاً در مراحل اولیه شکل گیری منظومه شمسی ما، گرفتار شده است. اما همین مثال سیارک اگزوئیدی می تواند هشداری باشد برای اشیایی که ممکن است وارد منظومه شمسی ما شود. دکتر موریس می گوید: در صورت ورود چنین سیارک های بیگانه ای به سیستم منظومه خورشیدی ما، ممکن است این اجرام، همچون سیارک اگزوئیدی مداری متفاوت را در پیش بگیرند که این می تواند سیستم منظومه شمسی و مدار های ثابت و پایدار آن را تهدید کند.

منبع: فرارو
انتشار: 4 تیر 1399 بروزرسانی: 4 تیر 1399 گردآورنده: studiomerina.ir شناسه مطلب: 931

به "سیارک های بیگانه؛ تهدیدی بزرگ برای منظومه شمسی" امتیاز دهید

امتیاز دهید:

دیدگاه های مرتبط با "سیارک های بیگانه؛ تهدیدی بزرگ برای منظومه شمسی"

* نظرتان را در مورد این مقاله با ما درمیان بگذارید